Op zondag 11 januari 2026 was de opening van de tentoonstelling ?een leven lang waarnemen? van Jan van Loon in het Stadsklooster in Assen. Het was alweer even geleden dat Jan van Loon een solo-expositie had, de laatste was nog in zijn kerkje aan de Oranjestraat in Assen. Tijd dus om er even bij stil te staan, ook gezien de respectabele leeftijd van 87 jaar die Jan inmiddels bereikt heeft.

Reinder van der Molen opende de expositie, waarbij hij nog even stilstond bij de bijzondere doeken van Jan van Loon die speciaal zijn uitgeleend vanuit de Pepergasthuiskerk in Groningen. Het zijn het doopdoek, waarop dopelingen worden bijgeschreven en het ?Pinksterdoek? dat de Heilige geest als waterval verbeeldt. Na deze opening zorgden zoon Henkjan en kleindochter Marieke voor een mooie omlijsting van de expositie. Henkjan van Loon nam ons mee in enkele herinneringen uit zijn jeugd als zoon van een kunstenaar. Zo vertelde hij over een vakantie waarbij het gezin op weg ging naar Zwitserland, maar waarbij de kinderen een discussie tussen moeder Epie en Jan opvingen waarbij moeder zich zorgelijk afvroeg hoe het vakantieonderkomen eigenlijk betaald zou moeten worden, waarop Jan vertelde: ?Madam Dubois was erg onder de indruk van mijn werk, dus we kunnen met een schilderij betalen en anders maak ik terplekke nog wel een werk.? En zo kwam er dus in een chalet in Zwitserland een ?Jan van Loon? te hangen van een bergrug genaamd ?Les Dents du Midi?, in ruil voor een verblijf van enkele weken voor het gezin. Het typeert de leefstijl van een kunstenaar, altijd op zoek naar mooie landschappen om te schilderen, terwijl hij zich los weet te maken van beslommeringen die ons normaalgesproken thuis houden. Jan heeft veel gereisd, zelf een jaar lang met zijn jonge gezin in Spanje rondgetrokken. De vele, vele landschappen geschilderd door heel Europa en enkele zelfs in Afrika waren niet geschilderd wanneer Jan er een ?normale? leefstijl op na had gehouden.

Toch is het thema van deze expositie gewoon ?Drenthe? met veel Drentse landschappen, omdat er uit zo?n enorm euvre van 1207 schilderijen die inmiddels netjes zijn ondergebracht in wagens en vakken, nou eenmaal een selectie gemaakt moet worden. Omdat Jan niet meer zoveel reist op zijn leeftijd, is het mooi om overeenkomstig met die omstandigheid, landschappen van dichtbij eens in schijnwerpers te zetten, want de luchten, de bijzondere lichtval en de snelle penseelstreken en groffe toets waarmee de waarneming is gevangen, vereisen geen exotisch oord. Het is de kunst, de ambacht en het handschrift van Jan van Loon waarmee ook Drenthe zo even prachtig is vereeuwigd.

Na deze openingswoorden zong kleindochter Marieke met gitaar op indrukkwekkende wijze enkele liederen. Jan genoot zichtbaar van de vele gesprekken met vrienden en bekenden die waren gekomen.