Die vraag mag best gesteld worden, vooral omdat Jan zelf in het verleden graag verkondigde dat een schilderij moet weergeven wat je ziet, liefst zonder verhaal, niet anekdotisch. Een realist pur sang zou je zeggen. Nu zijn de schilderijen van Jan in hun uitbeelding realistisch. Los van de vraag of de getoonde situatie dat nu in strikte zin wel of niet is.Want heel af en toe komen we bijvoorbeeld wel eens iets onwezenlijks als een gevleugelde tegen, of iets anders fantasievols. Waar het in deze echter om gaat is dat in het werk alle ingrediënten, op zich, als bestaand of als bestaand denkbaar zijn, en als zoda- nig een afspiegeling van de waarneembare werkelijkheid. Dat is niet altijd zo geweest. In de jaren zestig, als hij net zijn opleiding heeft voltooid in Den Haag, is het een en ander aan het kantelen in de kunstwereld. De invloed van de Amerikaanse kunstcriticus Clement Greenberg (1909-1994) is dan op zijn grootst, ook in Europa. Als voorvechter van de avantgarde in de kunst is de status van Greenberg sinds de jaren dertig (hij lanceerde o.a. Pollock, de Kooning en Newman) steeds meer gegroeid. In de jaren zestig is hij zelfs een soort van kunstpaus geworden en ook steeds radicaler in zijn oordeel van wat wel en geen kunst is. De formuleringen van zijn theorieën zijn vaak zo complex dat ze ondoorgrondelijk worden, maar plat gezegd komt het hier op neer: het moet allemaal platter. Het gaat niet meer om de eeuwenoude driedimensionaliteit en al helemaal niet om de inhoud, de verbeelding, of het verhaal. Nee, het gaat om het doek, om de verf, om de tweedimensionaliteit. In Greenbergs ogen is dat de weg naar een eindpunt in de evolutie van de (schilder)kunst. Er zijn schilders die hun bestaande werkwijze aanpassen of overboord gooien. En schilders aan het begin van hun loopbaan willen die boot niet missen en stappen in het ex cathedra aangewezen spoor.